نظام سرمایه داری اومد با وضع قوانین تجارت جهانی گفت که کشورهای عزیز از این به بعد مجبورید که درهای صادرات و واردات رو باز بگذارید که به طور آزاد بتونیم رقابت کنیم تو دنیا با هم دیگه

از کی اومدن این قانون رو گذاشتن و همه رو مجبور کردن عضوش بشن؟ از وقتی که صنعت خودشون حسابی پیشرفت کرد و عمرا دیگه کسی به پاشون برسه.
از وقتی که تا درای واردات یک کشور رو باز میکنی رو جنس های تولید شده ی اونا صنعت نوپای کشور داغون میشه! به خاطر اینکه اونا جنس بهتر با قیمت کم تر تولید می کنن.
میشه این حرف آقای احمدی نژاد تو مناظره با محسن رضایی که "خوب پشت مرز قیمت شکر تولیدی کمتره مگه دولت مرض داره پول بیشتر بده شکر تولید داخل رو بخره؟
برن یک کاری کنن قیمت تمام شدشون کم تر بشه!"

خلاصه این چیزارو تو ذهنتون داشته باشید از این طرف اومدن به ایران فشار آوردن که حالا وقتشه که یارانه ها رو بردارین! چرا؟ تا قیمت دلار بشه قیمت واقعیش تو ایران ، تا صنعت کشور بخوابه ، تا جنس خارجی ارزون تر به فروش برسه ، تا جنس تولید خودشون به فروش برسه.تا جنس خودشون...خودشون.

بعد دیدن اگه یارانه ها رو بردارن خوب مردم اعتراض میکنن و به هم میریزه بازارشون و باز دوباره یک انقلاب دیگه میشه. پس انتخابات رو علم کردن به همراه موسوی و کروبی و ... که هرچی معترض هست رو بگیرن و بکشن و یک زهر چشمیم از مردم بگیرن که وقتی یارانه ها رو برداشتن مردم خیال تظاهرات به سرشون نزنه.
به جاش مردم فقیر فقیر تر و پولدار پولدارتر،جامعه کاملا نا امن. کسی به دولت اعتراض نمیکنه و میشه آفریقا کم کم و هم اینا سر حکومت باقی میمونن هم آمریکا و اروپا و چین و ژاپن و... جنساشون رو به ایران میفروشن هم نفتمون رو میبرن هم دیگه چیزی به نام ایران نخواهیم داشت.
این وسطم هرچی آدم خوب و دلسوز تو این مملکت میندازن زندان و شکنجه میدن و تجاوز میکنن که یا میمیره یا اگه هم زنده بمونه روحش میمیره و دیگه اون آدم قبلی نیست.

همین.

خدا هم دیگه به زورش به این نظام سرمایه داری نمیرسه...اصلا نمیخوادم برسه.. اصلا این چیزا به خدا چه؟
واسه همین میگه اگه میخوای از بند این چیزا خلاص بشی، اول باید خودت رو درست. اول باید خودت از مادیات دل بکنی. اول خودت. هروقت تونستی خودت رو متقاعد کنی ساده و با عشق زندگی کنی و چیز زیادی از دنیا نخوای و به سلامت خودت راضی باشی، میفهمی این مسخره بازیایی که تو دنیا راه افتاده به خاطر هیچیه. میفهمی همه راه رو گم کردن. اون موقع هست که میخوای بشینی برای همه ی آدما زار زار گریه کنی.
و اون موقع برای خودت خوشحال باشی که عشق به اوج دنیا رسوندتت. لذتی رو داری میبری که اون رهبرای نظام سرمایه داری و ابر پولدارها اگر همه ی دنیا رو هم فتح کنن یک قطرش رو نخواهند چشید.